ΙΣΤΟΡΙΑ

Ένα από τα παλαιότερα και πιο αξιόλογα νεοκλασσικά του Πηλίου.

Η δημιουργία του – 19ος αιώνας.

Η ιστορία του Aρχοντικού Σταθόπουλου ξεκινάει τον 19ο αιώνα! Είναι ένα από τα παλιότερα και πιο αξιόλογα νεοκλασικά του Πηλίου. Κτίστηκε από τον ντόπιο μεγαλέμπορο Ιωαννίδη όταν επέστρεψε πλούσιος από την Αίγυπτο το 1888 στο χωριό του τον Αϊ-Γιώργη, που ήταν τότε το μεγαλύτερο χωριό του Πηλίου. Από κατοίκους του χωριού μαθαίνουμε ότι ο Ιωαννίδης ήταν τόσο πλούσιος που τον μετέφεραν βαστάζοι επάνω σε θρόνο, για να μην πατήσει καθόλου κάτω στη γη.
Το χαρακτηριστικότερο διακοσμητικό στοιχείο του αρχοντικού είναι οι οροφογραφίες του, δημιουργήματα μεγάλων επιφανών ζωγράφων που έφερε ο Ιωαννίδης μαζί του από την Αίγυπτο, καθώς και του ντόπιου και διάσημου ζωγράφου Κασδάση.
Δεν γνωρίζουμε ποιου ζωγράφου έργο είναι κάθε οροφογραφία αλλά φαίνεται ότη ήταν αρκετοί με διαφορετικό στυλ κι επιρροές. Στο σαλόνι δεσπόζει στο κεντρικό μοτίβο ο Ερμής, θεός και προστάτης του εμπορίου και παρατηρώντας προσεκτικά, στα πόδια του βρίσκονται τα αγαθά που εμπορευόνταν ο Ιωαννίδης, κυρίως λάδι. Αριστερά και δεξιά του Ερμή βρίσκονται οι κορυφαίοι θεοί του ολύμπου Διάς και Αθηνά. Στις γωνίες και στις περιμετρικές γιρλάντες απεικονίζονται τα διάφορα χαρακτηριστικά μνημεία των πόλεων με τις οποίες είχε αναπτύξει εμπόριο ο Ιωαννίδης.

Στην οροφή της εισόδου του αρχοντικού υπήρχε ζωγραφισμένος ο Ρήγας Φεραίος, πιθανόν έργο του Θεόφιλου τον οποίον απεκόλλησαν και επώλησαν οι κληρονόμοι του. Ο πινακας βρέθηκε κι αγοράστηκε από τον σπουδαίο ερευνητή και ιστορικό Κίτσο Μακρή και μετέπειτα από τη νομαρχία μαγνησίας όπου κοσμεί το γραφείο του νομάρχη. Ελπίζουμε κάποια στιγμή να επιστρέψει στο αρχοντικό μας, εκεί που ανήκει.
(Ελευθερη απεικόνιση σε αντίστοιχη ζωγραφιά βρίσκεται στο χωλ του αρχοντικού κι ακριβής φωτογραφική απεικόνιση στο διάδρομο του υπογείου.)

Η καταστροφή του – Μέσα με τέλη 20ου αιώνα.

Το Αρχοντικό, χρόνο με τον χρόνο κατέρρεε και λεηλατήθηκε από ντόπιους και ξένους.
Οι οροφογραφίες του σαλονιού (κεντρικό μοτίβο του Ερμή) και αρκετές από τα υπόλοιπα δωμάτια είχαν καταστραφεί και καταπέσει απο διαρροές νερών. Τα κουφώματα ήταν όλα κατεστραμμένα καθώς και η στέγη ημικατεστραμμένη. Επίσης τα ανώφλια των θυρών και παραθύρων ρηγματωμένα από τους μεγάλους σεισμούς του Βόλου. Τα ολόσωμα μαρμάρινα σκαλόπατια της εισόδου είχαν φύγει από τη θέση τους. Η αυλή και τα περιμετρικά μαρμάρινα κολωνάκια είχαν καταστραφεί κι υπήρχε ένας σωρός από πέτρες πλάκες μάρμαρα και σίδερα.Τα παράσπιτα που χρησιμοποιούσε το προσωπικό στην αυλή και στον κήπο ήταν όλα κατεστραμμένα καθώς και το μεγαλύτερο μέρος των πέτρινων περιμετρικών μανδρότοιχων του αρχοντικού.

Η αναπαλαίωση του – Αρχές 1990.

Το 1986, αν και ημικατεστραμμένο χαρακτηρίστηκε “Έργο Τέχνης” από το Υπουργείο Πολιτισμού. Το ίδιο έτος αγοράστηκε από τον μηχανικό Κώστα Σταθόπουλο που με ιδιαίτερη ευαισθησία και μεράκι το αναπαλαίωσε υποδειγματικά και το μετασκεύασε σε ξενώνα υψηλών προδιαγραφών. Επί δύο χρόνια ένα πολυάριθμο συνεργείο μόχθησε για την ολική επισκευή του αρχοντικού. Έτσι με κέφι μεράκι κι ευαισθησία ο ιδιοκτήτης μηχανικός Κώστας Σταθόπουλος μαζί με τον Αγιογιωργίτη αρχιμάστορα του χωριού Στέφανο Βουραζιέρη και πολλούς άλλους τεχνίτες πραγματοποιίησαν τον άθλο της αποκατάστασης.
Το κεντρικο μοτίβο του σαλονιού αποκατέστησε ο ζωγράφος του Βόλου Γιάννης Παπαιωάννου που το ζωγράφισε σε πάνινο καμβά με τελάρο από το βιβλίο του Κίτσου Μακρή ο οποίος είχε προλάβει να το φωτογραφήσει πριν καταπέσει. Αφού τοποθετήθηκε με μπουλόνια πάλι στην οροφή έγιναν οι ζωγραφικές συνδέσεις και ολοκληρώθηκε το έργο από ειδικούς με την εποπτεία του Γιάννη Παπαιωάννου.

Οι περίτεχνες εξωτερικές τραβηχτές κορνίζες των παραθύρων που είχαν καταστραφεί έγιναν βάσει μοντέλου από τσιμέντο λευκό μικρή ψηφίδα και ειδικό οπλισμό και τοποθετήθηκαν με ειδικές κόλλες και μπουλόνια γύρω από τα παράθυρα.
Από πληροφορίες για τα έπιπλα και την διακόσμηση του αρχοντικού που ήταν σκαλιστά και περίτεχνα με αιγυπτιακές επιρροές, ψάξαμε και βρήκαμε παλαιά έπιπλα από το κάιρο της αιγύπτου για να δώσουμε λίγο από το στυλ της εποχής του Ιωαννίδη.

Για τις σύγχρονες ανάγκες του ξενώνα δημιουργήσαμε κατά παράβαση των συνηθειών της εποχής μικρά wc στα δωμάτια παρά το ότι οι άρχοντες είχαν τις τουαλέτες τους έξω, στα παράσπιτα και τον κήπο.
Στο θησαυροφυλάκιο υπήρχαν στην σειρά οι ταμπλαδωτές μεγάλες ντουλάπες που βρίσκονται στα 4 δωμάτια όπου οι άρχοντες μαζί με τα τιμαλφή εφύλασαν και τα πανάκριβα ενδύματα τους.
Η οροφή της τραπεζαρίας φιλοτεχνήθηκε το 1995 από έναν αξιόλογο φίλο Θεσσαλονικιό που έχει σπίτι στον Άγιο Γεώργιο, τον Χρήστο Γουσίδη που εμπνεύστηκε τις διάφορες ζωγραφιές από την μυθολογία.
Στην είσοδο της αυλής υπάρχει το παλαιό μηχάνημα που κλείνανε τα δοχεία με το λάδι.
Η σημερινή κολυμβητική δεξαμενή έγινε με την επέκταση της υπάρχουσας στέρνας του αρχοντικού χωρίς να χρησιμοποιηθούν σύγχρονα τεχνικά υλικά για να μην αποτελέσει ξένο σώμα στο περιβάλλον του κήπου.

Απέναντι από την δεξαμενή και πάνω από τη σημερινή αποθήκη υπήρχε διώροφο παράσπιτο όπως και διάφορα βοηθητικά κτισματα (αποχωρητήρια, πλυσταριά, σταύλοι, αποθήκες) στις γωνίες από τις πεζούλες του κήπου, που χρησιμοποιούσαν κυρίως οι υπηρέτες. Από αυτά είχαν διασωθεί τα θεμέλια και τμήματα τοίχων και ορόφων καθώς και το αποχετευτικό σύστημα πλακόστρωτος οχετός που οδηγεί κάτω στο ρέμα.
Αυτά τα βοηθητικά κτίσματα μετασκευάστηκαν μετά την αποπεράτωση του αρχοντικού και την μετασκευή του σε ξενώνα πολυτελείας, σε ανεξάρτητα μικρά σπιτάκια για χρήση αρχικά του προσωπικού και του ιδιοκτήτη και πλέον έχουν διαμορφωθεί σε ιδιωτικά bungalows με πανοραμική θέα για όλους τους επισκέπτες μας.
Επίσης φυτεύτηκαν δέντρα καρυδιές πλατάνια και οπωροφόρα και ανοίχτηκε μονοπάτι μέχρι την κοίτη που υπαρχει πάντα άφθονο νερό.

Μύθοι και πραγματικότητες.

Φήμες λένε ότι στο πηγάδι του κήπου είχε κρυφτεί θησαυρός και πολλοί προσπάθησαν αλλά ματαίως να τον βρουνε με κάθοδο στο πηγάδι και χρήση διαφόρων μηχανημάτων.

Σε έναν παλαιό τοίχο της τραπεζαρίας του υπογείου βρέθηκαν μια σειρά από σιδερένια κουτιά το ένα μέσα στο άλλο και στο τελευταίο υπήρχαν συμβόλαια αγορών δανείων και τούρκικων παλαιών τίτλων του Ιωαννίδη που σώζονται μέχρι σήμερα στο αρχείο της οικογένειας Σταθόπουλου.